Spatial is a band from Poland that plays a blackened form of doom metal and this is a review of their 2014 album "Silence" which was released by Metal Scrap Records.
Dark sounding synths start off the album before going into a heavy doom metal direction which leads up to some death metal growls and black metal screams along with a small amount of spoken word parts and melodies and after awhile melodic vocals are added into certain sections of the recording.
As the album progresses clean playing is added into certain sections of the recording while the music focuses more on being dark and heavy and they also bring in a good amount of melodic death metal elements into their sound as well a s bringing in a small amount of guitar leads on the later tracks and all of the musical instruments have a very powerful sound to them, and as time goes on by acoustic guitars are brought in at times for a few seconds and the band brings in a mixture of modern metal and old school doom metal elements to all of the tracks on the recording.
Spatial bring a very interesting sound to the album with the music being closer to doom/death metal but with a great amount of melody and black metal influences, the production is very professional sounding and the lyrics cover death, hate, melancholy and occult themes.
In my opinion Spatial are a very great sounding blackened doom metal band and if you are a fan of this musical genre, you should check out this album. RECOMMENDED TRACKS INCLUDE "Silence" "Knights Of the Forgotten Realm" "Golem" and "Revenge".

OccultBlackMetal (Blackened Death Metal Zine)

This sounds somehow familiar; a faint breath of wind brings a flash of something Swedish with it and, then again, something else, too.
Poland's Spatial was formed in 2010 and, in 2012, they recorded their 4-track demo, Empire, that caught the attention of Metal Scrap Records. Spatial blends elements from early 90's Swedish Death Metal, Doom Metal, Black Metal, Dark Metal and even Gothic Metal on their debut album Silence, with a twist of something modern.
The songs are very well executed with the main emphasis on strong melody sections, heaviness and the use of three different vocals styles (death growls, dry Black Metal snarls and Gothic clean vocals). The use of these different vocal styles brings a good amount of variation and some much-needed depth to the album, especially the rather dramatic Gothic vocals, which make this record stand out. But what I like about it is that it resembles and underlines the importance of some classic Metal albums that were released during the 90's. Off the top of my head I could mention such fine releases as Wolfheart by Moonspell, Passage by Samael, Two Feet Stand by Gardenian and The Book of Truth by Ceremonial Oath. Obviously these albums have influenced Spatial, as their material features similar elements. Spatial's "vintage" sound is lovable for this reason alone.
So, for what they put forth on Silence, Spatial has some charming nostalgia wrapped up in songs that really throw you back a couple of decades in time; the time when the Metal scene was really blooming and had so much more to offer than the Metal scene these days.

Luxi Lahtinen (Metal Crypt)

I had to listen to this album three times before writing this text. The band from Poland but believe me, they don’t use the traditional sounds of brutal/black/thrash/technical metal which everybody knows is over saturated now. These guys forged a very interesting style with elements from different sources like death metal, doom metal and melodic structures. But they know how to give a consistent touch of obscurity, heaviness and funeral atmospheres, and this results a particular perspective for doom/obscured death metal music.
Another aspect to consider is vocalist Strzyga who really gives personality to the entire album by combining deep growling, and clean vocals ala Peter Steel from Type O Neg, or Fernando Ribeiro from Moonspell, etc. Maybe for moments it clearly sounds very near to modern tendencies, and also, maybe I’m getting old and I cannot stand too much with clean/guttural vocals anymore, but in track 7 I started to get bored and picked another track. Anyway, as aforementioned I listened several times to this CD and I must say that is great beginning for the band. The most important aspect that called my attention is that they forged a particular personality since the first track, and that’s hard to find these days. A recommended track: “Golem”. It’s a good song full of painful guitar riffs, funeral structures and caustic atmospheres.

Victor Varas (Zombie Ritual Fanzine)

slowly we roth magazine 6Not sure if only because I'm starting to be an old fart, or if this is the naked truth, but this Polish band, Spatial, with this album, their debut one, made my day Today. Their '90's type Doom-laden Melodic Death Metal based on all sorts of technical and melodic guitar leads and solos, a cruel and hoarse vocal often sequencing with an excellent clean vocal type, could sound boring to the new generation, although I'm not totally sure since Spatial is close-sounding to Amon Amarth too, and the Swedes are pretty much topping the final year results, but it will certainly capture the attention of 30+ years old Metal fans who were keen of the '90's UK Doom Death Metal and especially Paradise Lost I'd say, then on the Gothemburg styled Melodic Death Metal, Spatial is a mix of those and their debut album is a stong statement they are in for the glory. 11 tracks, 10 in English and the last one in Polish, almost 50 minutes in length, released in CD format containing a 12 pages booklet featuring all the lyrics. A nostalgic trip back in the '90's; if this would have been released on a major label 20 years back I guarantee we'd all know the lyrics of at least a song by heart.

Adrian (Pest Webzine/Slowly We Roth Magazine)

metalizer 25Какой-то голем прошёлся по земле, оставив после себя лишь разрушения и пустоту, оставив после себя лишь тишину… Такую картину представила эта молодая польская формация на своём дебютнике "Silence". На деле же мы имеем яркий возврат назад в столь любимые 90-е, ведь на диске запечатлён микс из дэта, дума, блэка, дарк метала и даже готики! Плюс музыканты приправили всё это какой-то изюминкой современности.
Композиции в большинстве случаев выполнены с акцентом на сильные разделы мелодий и чугунную тяжесть основных структур, ну а вокальная сторона альбома представлена тремя различными видами: смертельным рыком, сухим, огрызающимся скримингом и чистым готическим войсом аля Moonspell, Type O Negative или Samael раннего периода. Вероятно, альбомы этих классиков оказали неизбежное влияние на творчество поляков. Полученный на диске винтажный звук становится центром всего полотна, словно волчок, вращаясь по кругу трек за треком. Только по данному критерию не следует судить Spatial строго, ведь благодаря такому несколько архаичному обрамлению альбома, наполненному глубоким драматизмом, проникаешься очаровательной ностальгией по ушедшим годам, понимая насколько важно сейчас снова испытывать подобные ощущения. 
Треки из демо "Empire" также вошли в "Silence", но без каких-либо доработок или изменённых аранжировок, всё осталось нетронутым, именно в первозданном виде. Как оказалось, они были включены в этот диск только потому, что запись получила много хороших отзывов как со стороны слушателей, так и со стороны музыкальных критиков.
Каждую песню можно рассматривать как отдельную историю, завёрнутую в колоссальное количество энергии, ну а основными сюжетными линиями следует назвать такие вечные темы в метале, как смерть, которая рано или поздно нас всех настигнет, ненависть, не дающая покоя людям, и тоска, постоянно мучающая наши души. Мне пришлось поломать голову, чтобы понять чего же не хватает в релизе. Основной проблемой является отсутствие хитов, нет действительно ярких моментов. Именно поэтому в конце диска остаётся какая-то пугающая пустота, пытаясь воспроизвести что-то в памяти, ловишь себя на мысли, что это невозможно.
Но очевидно, что тишина очень важна для Spatial - недаром же, это каменное существо, изображённое на обложке, лишено рта. Группа является со-организатором спортивных событий под девизом "Пусть тишина молчит". Тишина интригует и является частью вдохновения музыкантов, потому что на самом деле это всего лишь... Релиз предоставлен Metal Scrap Records.

Присутствует: тишина, ностальгия, микс из жанров
Отсутствует: собственные идеи, яркие моменты, двигатель

Атмосфера – 4/5
Техника – 3/5
Материал – 3/5
Реализация – 3/5

Оценка – 3/5

Валентина PANTERA Катышева (Metalizer #25)

Poland's Spatial arrive with their 2014 debut 'Silence', released on Metal Scrap Records. Opening song 'Arka Chaotis' sounds at first like it could have been comfortably released in 1994, with its aggro, barked vocals, chunky low-string riffing, and hard-grooving drums. But it's not long before Spatial's ambition reveal itself, as the song and the album open up into a potpourri of influences ranging from classic Florida Death Metal, '90s Alternative, contemporary Folk Metal, modern Prog, and more, with vocalist Strzyga often soaring overtop with a rich baritone. Spatial is a band with a lot of spirit and enthusiasm for playing Metal of multiple varieties, and that makes 'Silence' a surprisingly compelling listen that, despite its pitfalls, isn't easily dismissed.
'Silence' is not an album that relies on repetition; cycling through about a half-dozen elemental bases – frequently Death Metal or Nevermore-esque modern melodic metal - upon which each individual riff, chord progression, and vocal statement is built. Steady rhythmic passages colored by Swedish Melodeath-style dual guitar lines abound, as do jumps between chords separated by wide intervals. It becomes clear with time that the same group of themes continually reappear in slight variation, which leaves the songs somewhat indistinguishable from one another. Some tracks seem to string the elements together more seamless way and the second half the album is noticeably stronger, with songs seemingly more cohesive (see especially the pair that close the album) and not so dependent on water-treading chord-strum sections. Strzyga's clear singing voice is a delight, and as a result of its increasing usage, 'Silence' gradually turns into an album that might appeal to fans of modern and heavy Prog Metal.
At present, the songwriting and arranging skill is somewhere just past garage-level amateur and short of being truly professional. Ideas are plentiful, many of them promising, but the latter ones aren't as deeply explored or fully developed as they could be. A slight overreliance on bouncy, Alternative-Metal-esque chugging that reappears especially during the album's first half casts an unfortunately-immature connotation, though I hasten to observe that Spatial stay clear of associated cliches. The talent is there – these musicians, especially guitarists Jimi and Kubek, know their way around a fretboard and put their knowledge of harmony to good use. From moment to moment, I'm reminded of bands such as Disillusion, Linear Sphere, or Into Eternity, and Spatial do an admirable job of drawing influences from these sources while sticking to the core feeling rather than outward ornamentation or replication of techniques (I get the impression that Spatial could easily have gone full Technical Metal, but restrained themselves).
Spatial are a band that has clear ambitions of professional-level of respectability. While impressive in its parts, further steps forward need to be taken in musical execution to leave junior-status behind. But this is a band already displaying raw talent and energy to spare, and with more sharpening of the blades, Spatial could well grow into a lauded and recognized metallic force.

Mark Rzeszutek (

Jest kilka aspektów, na które na pewno wielu z nas zwraca uwagę podczas poznawania nowej kapeli. Na ogół jednak najważniejszymi kwestiami są chyba dwie rzeczy – studyjne dokonania zespołu oraz jego występy na żywo. Nie trudno mi przyznać, że po wiele zespołów nawet bym nie sięgnął, gdybym nie był świadkiem ich scenicznych poczynań. Spatial jest świetnym przykładem na to, że warto chodzić na koncerty i zwracać uwagę nie tylko na gwiazdy, ale też mniejsze, dopiero rozwijające się kapele.
Spatial poznałem właśnie w przedstawiony powyżej sposób. Grupę z Pyskowic dane mi było usłyszeć w roli supportu przed Katem & Romanem Kostrzewskim, po czym do moich rąk trafił ich debiutancki longplay, zatytułowany ,,Silence”. Krążek składa się z 11 utworów zespołu na pierwszy rzut ucha dopiero się rozkręcającego, ale z drugiej strony ogranego – muzycy Spatial nie są nastoletnimi gołowąsami, tylko doświadczonymi muzykami, którzy wiedzą, czego chcą i powolnymi krokami zmierzają do swojego celu.
Na ,,Silence” słychać surowość brzmienia charakterystyczną dla debiutanckich albumów młodych kapel, co jednak nie przeszkadza w ogólnym odbiorze płyty, a raczej dodaje jej charakteru i smaku. Co więcej – po kilku przesłuchaniach krążka mogę z czystym sumieniem stwierdzić, że jego wartość wzrasta wprost proporcjonalnie do ilości odtworzeń!
Krążek otwiera ,Arka Chaotis’ i ze swoim maszerującym riffem rozpędza się w miarę postępu utworu. W połowie kawałku zespół łamie rytmikę, wchodząc z melodyjnymi partiami gitar, a Strzyga przekonuje, że jego śpiew nie będzie się ograniczał do szorstkiego i charczącego wokalu – frontman Spatial posiada też bardzo ładną i czystą barwę głosu, która w wolniejszych momentach płyty nadaje jej różnorodności i klimatu. I właśnie jak na zawołanie po otwieraczu płyty nadchodzi moment na singlowy i przebojowy jak na realia tej muzyki numer tytułowy, który został opatrzony teledyskiem.
Na ,,Silence” wyczuwalne są bardzo szerokie inspiracje zespołu, nie ma jednak mowy o kopiowaniu jakichś schematów. Słyszymy na przykład dużo partii gitary prowadzącej, mogącej nasunąć skojarzenia z Adamem D. z Killswitch Engage. Potem otrzymujemy opatrzony krótkim, akustycznym wstępem ,Knights of the Forgotten Realm’, który momentami mógłby równie dobrze ukazać się na wczesnym wydawnictwie zespołu pokroju Ensiferum. Są też thrashowe zagrywki, takie jak w ,Funeral Kiss’, czy charakterystyczny dla Petera Steele z Type O Negative zaśpiew w ,The Mirror’. Słychać, że muzycy zespołu nie ograniczali się nigdy do słuchania jednego muzycznego gatunku, co tylko urozmaica i nadaje większej wartości tworzonym przez nich kompozycji.
W czym drzemie największa siła Spatial? Chyba właśnie w wolniejszych, klimatycznych tempach, które najlepiej wpisują się w stylistykę zespołu, który pisze o sobie jako o „dark doom metalowej” kapeli. Grupa ma dużą smykałkę do utworów z akustycznymi partiami gitary, która wspaniale komponuje się ze wcześniej wspominanym, czystym śpiewem Strzygi. Co najlepsze – gdy już myślimy, że będziemy mieli do czynienia z utworem w całości zagranym w taki sposób, dostajemy prawy prosty w postaci ciężkiego riffu i growlu wokalisty.
Dużo na ,,Silence” ciekawych i mocnych kawałków, ale największą perełką jest chyba utwór zamykający płytę, będący jednocześnie jedynym zaśpiewanym w języku polskim numerem – ,Posąg Minionych Burz’. Świetny, poetycki tekst zabarwiony jest zachowawczą grą gitar, podwójną stopą w środkowej części utworu i po raz kolejny, genialnym wokalem – raz czystym, raz black metalowo brzydkim, szorstkim i brutalnym. Wspaniałe zakończenie bardzo dobrego albumu! Aż chciałoby się zaśpiewać na żywo

I zastygł w jednym geście, Jak posąg, zimny głaz…

Spatial to jeden z dowodów na to, że wśród masy kapel grających szybką i bardzo ciężką odmianę metalu można jeszcze znaleźć młode grupy, które nie ograniczają się jedynie do death metalowych temp i blastów, nie zwalniając ani na chwilę, a przy okazji zatracając całkowicie wszelką melodię i klimat. Metal spod znaku zespołu z Pyskowic to ciekawe połączenie ciężaru, dobrego wokalu i melodyjnych fragmentów, obok którego raczej szkoda przejść obojętnie. Tym bardziej, że zespół nie chce zwalniać, czego dowodem jest organizowany przez niego festiwal Niech Cisza Milczy, na którym Spatial zagra na jednej scenie z Vaderem! Życzę powodzenia, czekam na nowe wydawnictwo i zachęcam Was do przesłuchania "Silence"!

RaV (Death Magnetic)

Rock Hard 26Ze sousedního Polska pochází kapela SPATIAL a reprezentuje mladou krev tamní scény. Jejich začátky sahají do roku 2010, po dvou letech nahrávají své první demo „Empire“ a ejhle je tady nabídka na debut u Metal Scrap Records. Takže pojďme se na tento debut „Silence“ podívat blíže. Obal toho moc nenapoví, ústředním motivem je škraboška a v pozadí obrys města, vše vyvedeno v tmavých barvách. To co chybí obalu, naštěstí nechybí muzice. SPATIAL totiž nabízí poměrně pestré hudební menu, základem jsou prvky melodického death metalu, který je mírou vrchovatou prokládán doomovými ingrediencemi a jako třešničku na dortu podává příměs black metalu a pohlazení gotiky. To vše připravováno podle prastarých receptur, takže oprášená klasika, při které je hlavní důraz kladen na melodie. Zahrnutí zmíněných ingrediencí dává prostor pro širokou škálu variací, hlavně co se týče vokálu, ten se střídá hned v několika podobách: a) deathové mručení, b) blackové skřehotání a za c) čistý gotický temný hlas. SPATIAL ve mně evokoval vzpomínky na kapely jako MOONSPELL, NIGHTINGALE a v těch čistých pasážích i TYPE O NEGATIVE. „Silence“ je velmi dobře poslouchatelná věc a dovolím si vypíchnout několik skladeb, které mě oslovily a jsou to „Silence“, „Arka Chaotis“, „Knights of the Rorgotten Realm“, „Golem“ nebo „Empire ofancientgravis“. Jak říkám, za sebe jsem spokojen.

Martin Barták (Rock Hard #26)


legacy 91Aus Polen ist man eigentlich hochwertigeren Metal gewohnt als jenen, den SPATIAL auf ihrem Debütalbum „Silence“ kredenzen. Die allwissenden Metal Archives sprechen von Doom/Black Metal, das ist aber kaum zutreffend. Viel mehr spielt man reichlich drögen, uninspirierten, leicht doomigen Death Metal, der leider nun gar nichts zu bieten hat, was dem Ohr Spaß machen würde. Erschreckend simples Geriffe trifft auf ausdruckslose Growls, gelegentliches Gekeife und schwachen Klargesang sowie flaches, schlecht klingendes Drumming. Das Ganze wird in Songs verpackt, die komplett am Hörer vorbeigehen, weil sie wirklich nichts zu bieten haben, woran man sich festhalten könnte. Kein funktionierendes Riff, keine ansprechende Melodie, kein gelungenes Solo, keine interessante Atmosphäre. Im Gegenteil, das Songmaterial ist so einschläfernd langweilig, dass man es kaum schafft, sich auf die Musik zu konzentrieren, weil es einfach nichts gibt, worauf man sich konzentrieren könnte. Das Anfängerniveau, auf dem SPATIAL sich bewegen, wird auch im laienhaft gestalteten Booklet mitsamt unscharfem Bandfoto deutlich. Warum veröffentlicht man so etwas?

3 Punkte
Andreas Schulz (LEGACY #91)


total metal records logo

another side records logo


total metal pr agency logo

total metal distribution logo