MIND AFFLICTION "Into The Void" 2016
/Metal Scrap Records/

1. Lucid Void 05:58
2. Enjoy the Violence 04:17
3. Sundraft 08:32
4. Chaos Readings 05:04
5. Madness Utopia 05:34
6. Abandoned 06:59
7. Armin's Hunger 06:19
Total playing time: 42:47


mind affliction - into the void






Slowly We Rot 9 cover

3 years after a very good debut album Mind Affliction are following up with a second full-length that advances on the same path as the opener but somehow settles things down and demonstrates the band's potential and maturity. Into the Void is made of 7 tracks totaling over 40 minutes of tight and technical Black Death Metal with a melodic edge all over, an album where the band doesn't explore other territories but decides to deepen their initial way: a brutal, technical, almost mathematic in precision Death Metal with Black Metal influences sprinkled here and there and as said earlier, a very tasty melodic edge that doesn't take away anything from the overall massiveness and brutality of the compositions. I've spinned this for 5or 6 times and I promise you I'm discovering new thing with each new audition, it grows on me like a wild weed and I'm not sure if it's only my impression but I begin to understand the link between the cover artwork, album title and the music on this album, all of them sugest an abyssal, claustrophobic fall into a dark, unknown pit. A definite success for the Polish band, highly recommended by me.

Slowly We Rot #9/2016

Mindless ramblings that take form and wildly twist before condensing into Pathetic Humanity
The coal-filled soil of Poland is home to many well known, and of course many more lesser known, metal acts. From experience, the lesser known bands show a remarkably high level of musicianship and flair. Mind Affliction, who hail from the ancient city of Kraków, emerged from the rich Polish culture in 2009, though Mental Disorder - the band's first demo - wasn't released until 2011. Pathetic Humanity, released through Metal Scrap Records, was in turn unleashed in 2013, featuring two tracks that were in some shape or form originally featured on that first demo.
It would seem from the slew of blackened death metal bands that have emerged from the country in recent years that Poland has enough of those bands to form a fully fledged wave - Perhaps a New Wave of Polish Black Death Metal? Like the music found with Sphere, Embrional, Hell United, Centurion, Pandemonium, Empatic and Stillborn, Mind Affliction deliver crashing flurries of wild death metal, interwoven with forty minutes of thick black metal veils. The mix is timetested and proven to work, which puts a substantial amount of pressure on the artists to write and perform at inhuman levels.
"Obviously the band are not fans of meandering filler,"
With a few ups and downs in terms of tempo, Mind Affliction promises a gait that varies between foot-dragging and clumsy sprints. Obviously the band are not fans of meandering filler, but on the track to greatness they lose their sense of direction and instead of getting the jump on us, the listeners, they stumblingly give up the element of surprise. Especially when the band enthusiastically delve into a particular riff, these passages tend to drag on until one has definitely had enough.
Simple riffs are amazing at delivering unequivocal aggression and energy in powerful frenzies, but dwelling on them as Mind Affliction tend to do, they outstay their welcome quickly and lose the driving force that they otherwise provide. And with an album where every track - apart from the intro - exceeds five minutes in length, this is entirely unnecessary.
Pathetic Humanity has an incredible and thick sound with drums and rhythmics than pack punch enough to knock over a medieval castle with little effort. Druga Strona Umyslu's groovy melodies, and the sinister atmospheres found in Vishe II, prove that Mind Affliction has something going for them, but their sense of direction gets lost in an ambition to compose lengthier tracks where shorter playtimes would have been more effective.

Jakob Goul (http://tonewoodmusic.blogspot.cz/)

Rock Hard 332016Ked' sa povie PoTsko v spojitosti s tvrdsfm metalo- vym prejavom, povacsine je to stavka na istotu. Aj ked* sa mi to nie moc dobre hovori ci pise, tato krajina urcite v tomto smere prebrala lidra v ramci Strednej ci Vychodnej Europy. Samozrejme teraz nebudem o tomto svojom nazore presviedcat zvuc- nymi menami obrovskej pol'skej sceny a upriamim pozornosf na mladu kapelu z historickeho a kras- neho mesta Krakov. Historia kapely siaha iba k roku
2009 a na svojom konte ma iba dve radové platne (vrâtane novinky). .Into the Void'je sedem skladbo- vÿ album, ktorÿ vsak nezaprie tradicnu dfzku. Uz od uvodu a prvÿch tonov je cftif lâsku k old school tra- diciâm death metalu, aj kecT obcasné prvky cierneho kovu (ci thrash metalu) spestruju celkovy .feeling'. Nâjdeme tu aj modernejsie pasâze a postupy, ktoré vsak urcite nie su na prffaz, skôr naopak. Hutnosf a hudobnâ vyspelost taha kapelu ihnetf nahor a verim, ze je len otâzkou casu, kedy o tejto kapele budeme pocuf overa viac. A pre tÿch, ktori este tvorbu tejto kapely nepoculi, myslim, ze by som ju zaradil niekde k tvorbe kapiel typu GOREFEST, KONKHRA, GRAVE, ale i ku klasickej pol'skej scène.

KREMATOR (Rock Hard #33/2016)

CREAMATION 14MIND AFFLICTION sa bezstarostne zahryzujú do ešte teplého kusa deathmetalového mäsa, ktoré je okorené o blackmetalové prvky. Od úvodnej skladby „Lucid Void“ je to poriadna paľba, ktorá neprestane až do posledných tónov záverečnej „Armin´s Hunger“. Aby nebola nahrávka len čierno – biela, tak svoj priestor dostanú aj melódie, ktoré tu bezpochyby sú a dotvárajú celkovú atmosféru nahrávky.
Prvý krát som spozornel ale až pri tretej skladbe „Sundraft“. Ponúka zaujímavé melódie, ktoré sú prepletené v takom staro školskom death/black metale. Na svojej bezmála deväť minútovej ploche táto skladba otvára poslucháčovi dvere do pravého sveta M. A. Melódie navodzujúce temnú atmosféru, agresivitu vyvrhnutú až kdesy z pekla. Povedal by som, že plne charakterizuje tvorbu, ktorá definuje aktuálny materiál skupiny. Ide tu o druhý album, takže skupina má ešte všetko viac-menej pred sebou, nakoľko ma aktuálny materiál nedostal do kolien.

Demon (Creamation #14/2016)

ROCKCOR216Прогрессивные элементы в музыке нуждаются в бережном обращении, в этом я уверен. Правильная доза прога способна увеличить градус интересности любой ком-позиции в абсолютно любом стиле, в то время как переборщить с прогом и влить в уши слушателя неудобоваримую какофо-нию очень и очень просто. Полякам Mind Af-fliction пока что удается балансировать на тонкой грани и не сваливаться в пучины не-нужных и вредных, технически сложных наворотов. Второй студийник этой банды вышел в свет пару дней назад и должен был поддержать высокую планку, заданную ши-карным дебютным релизом группы. Это ему практически удалось. Альбомы эти разде-ляют три года, давайте посмотрим, что же за это время изменилось. Первое, на что об-ращаешь внимание, - это усложнение тяже-лой составляющей материала. На сего-дняшнем диске прогрессивные элементы присутствуют не столько в мелодичных вставках, сколько в тяжелой и скоростной ритмике и риффах и это, на мой взгляд, воспринимается труднее, поскольку для то-го, чтобы обратить внимание на все наворо-ты, необходимо очень пристально вслуши-ваться в композиции, а они здесь весьма быстры. Второе изменение - это отсутствие экспериментов с вокалом. На дебютнике го-лос был разнообразнее и многогранней, и это было интереснее и неожиданнее. Третье изменение коснулось сведения альбома. Несмотря на развитие техничности музы-кантов, второй альбом группы сведен немно-го иначе. Здесь инструменты, и особенно ритм-секция, звучат как-то приглушенно, а мне больше нравятся именно звучные, яркие ударные и бас. Из положительных нововве-дений я могу отметить лишь общность зву-чащих композиций, их монолитность. Также мне очень понравилось оформление этого релиза. Metal Scrap records продолжает об-растать яркими и тяжелыми исполнителя-ми, весьма успешно ведя продвижение своих артистов. Второй альбом поляков, без-условно, является ярким и показан к про-слушке всем заинтересованным в жанре не-обычного дэта, но в то же время не все экс-перименты и нововведения пошли этому альбому на пользу.

Сурин Захар (Rockcor #2/16)

Necromance 316Los polacos MIND AFFLICTION presentan su segundo álbum “Into the void”, formados en 2009, lo que nos muestran es un death metal con influencias de varios estilos, como el black, thrash, partes más brutal death, incluso acercamientos al metal moderno, y elementos progresivos, una buena carta de presentación.
El álbum consta de siete cortes con una duración total de 42 minutos aproximadamente, los temas son en su mayoría largos, incluso de 8 minutos.
“Lucid Void”, empieza potente con unas baterías muy cañeras, con influencias del death metal clásico, aunque también con cierto aire a los estilos modernos en alguna parte, baterías muy cañeras con blast beats, riffs cañeros, no me va mucho el riff del estribillo, pero bueno, está bien. Más tarde una parte con aire black pero muy cañera.
“Enjoy the violence”, también muy potente y rápida, cierto aire a ANASARCA, y más adelante un riff que me recuerda a SLAYER, muy bueno. También partes más black, a parte de la voz por el riff que ejecutan, mezclándolo con partes brutal death muy buenas, que tienen un toque melódico muy bueno.
“Sundraft”, comienzo tranquilo para este tema de 8 minutazos y medio, gritos agónicos al igual que los primeros acordes, con partes arpegiadas muy buenas. Partes de brutal death en mitad, igual que los temas anteriores, cambios de voces, tanto la rasgada black, como la grave y agresiva death, no me gusta el sonido de los solos, le resta mucho al resultado final del álbum.
“Chaos readings”, también un comienzo tranquilo, con arpegios que evocan nostalgia, y ya nos vamos a acordes que recuerdan a los primeros grupos del género, incluso en la parte cantada y una parte melódica que la acompaña.
“Madness utopia”, comienzo cañero a toda leche, con su mezcla de brutal death y melodía, y más adelante una parte más suave acompañada de una más thrash, no está mal, con voces agudas y desgarradas. Un riff a mitad tipo black de toda la vida, bastante bueno.
“Abandoned”, comienzo con guitarra tranquila, seguido de acordes largos y voces graves y desesperadas, más adelante un riff de death metal clásico, con su toque melódico cercano al black, muy bueno. Otra vez el sonido del solo más que mejorable en algunas partes.Una parte arpegiada bastante buena, deandole un toque melancólico o tétrico.
“Armin´s hunger”, comienzo tranquilo con acordes y arpegios para dar paso a una parte brutal, incluso esta a su vez evoluciona a una parte más progresiva. Más adelante hay una parte que me suena algo rocanrolera y otras más progresivas, mezcladas con partes con aire black y otras brutal death. Otra vez el sonido del solo me tira para atrás, o es parte de la ejecución, el caso es que es una parte a pulir del grupo, mientras todo suena muy bien y profesional, a veces los solos suenan a demo y eso a estas alturas no puede ser.
Bueno, resumiendo, es muy buena banda y con futuro, unos muy buenos músicos con ideas abiertas, buen sonido, salvo lo dicho anteriormente, quizás se hagan un poco largos los temas, por manosear mucho algunos riffs, a veces menos es más, pero la idea en general es muy buena, así que échales una escucha que merecen la pena.

Vicente Sánchez (Necromance #3/16)

legacy1011Die polnische Todesfraktion hat auch noch anderes zu bieten als Behemoth und Vader, allerdings hat es schon einen Grund, weshalb manche Bands sich in der Nahrungskette höher spielen konnten als andere. Zugegeben, die vier Herren von MIND AFFLICTION fanden erst vor sechs Jahren zusammen und liefern mit „Into The Void“ demnach auch erst ihr zweites Baby ab, doch so richtig zünden will der Stil der jungen Polen einfach nicht. Stimmlich poppen einige Nergal-Assoziationen in den Schädel, aber bleischweres Gegrunze ist eben noch nicht alles und so poltern und schreddern MIND AFFLICTION sich zwar ihren Weg durch den Death/Black-Dschungel, bringen von ihrer Safari aber keine allzu erinnerungswürdigen Souvenirs mit. Der Fokus scheint hier mehr auf Brutalität zu liegen, dabei kommt das Songwriting jedoch zu kurz und die zweite Gesangsstimme, die gern mal ein Echo zu den Lead Vocals hinlegt, nervt nach einer Weile gewaltig. Gerade als die Truppe sich mit ‘Sundraft’ in unheilvolles Midtempo begibt, kann man die Behemoth-Klonversuche einfach nicht mehr von der Hand weisen. Somit hat die Sache sich großenteils erledigt. Schade eigentlich, denn an manchen Stellen kommt ein hysterisch krankhaftes Kreischen zum Einsatz, das weitaus mehr Potenzial besitzt und der Band die eigenständige Note verleihen könnte, die sie braucht. Denn ohne Kreativität oder Eigeninitiative werden die Polen sich so schnell keine eigene Identität zulegen können und das macht ihre Scheibe zu einem eher langweiligen Silberling, der ohne Highlights vor sich hin plätschert – und zwar gut ballert, mehr aber auch nicht.

7 Punkte
ACS (Legacy #101)


SCREAM 2015Polen stär ikke tilbake for bra metal band og Mind Affliction er intet unntak. De serverer et sterkt death metal-album med sterke inspirasjoner fra black metalen. Litt utypisk polsk spiller de en mer oldschool metal og med produksjon deretter. Det later toft som juling og toppes med tostemt skriking. Tempoet i lätene er stort sett moderat og langt fra «slippe en pose med erter pa skarptrommeMempoet som gjerne preger en del av bandene i denne sjang- eren. Jeg synes lätene er bra satt safamen og ml innromme min store begeistring for dette ukjente orkesteret. Ved hjelp av litt research finner jeg ut at dette er det andre albumet de har sluppet

Ove Ringdal (Scream Magazine #205)

Cover 17Поляки из города Кракова уже радовали нас своим дебютным альбомом пару лет назад, и он был доступен посредством лейбла Metal Scrap Records. В самом начале нового года посредством того же лейбла поляки выпускают свою новую работу. Музыка группы базируется на смеси из блэка и дэза. Из плюсов стоить отметить разнотемповость композиций и нешаблонный подход, наиболее ярко проявляющийся во вступлениях к композициям и в интерлюдиях между рифами и припевами. Во время прослушивания я отмечаю отличные рифы и классные музыкальные решения, достойный вокал, но после прослушивания всего альбома возникает навязчивое чувство, что поляки не использовали весь свой потенциал. Просто послушайте этот альбом, отметьте музыкальное мышление поляков и их технику игры. Они могли бы выступить и лучше. Они могли бы зацепить сильнее. Но имеем, то, что имеем. Хороший альбом, а вот четырехстраничный буклет не порадовал.

7 / 10
Neophyte (ATMOSFEAR #17)

Amidst the deluge of trip hop bands smuggling their way into Metallian Towers (the offending serfs who admit the trash are arrested, thrown into the torture chambers and the mallcore discs with their keyboards and horns burnt in a pyre) comes a serious band called Mental Affliction. This is a band whose hallmarks are gruff dual vocals, wall-of-sound guitars, blasting drums and a palpable anger. Think of Mental Affliction as the offspring of Vader and Sinister.
The band takes the time to deliver quality guitar leads, but those are kept to the barest of lengths.‎ The song Enjoy The Violence slows down and, like the rest of the music, showcases a simple structure before exploding away. The throaty vocals of are central here. Sundraft has an even more old-fashioned solo, which is a treat while Chaos Readings piles on the crunch. The band’s guitar tone takes no prisoners. Armin’s Hunger has moments reminiscent of early My Dying Bride, which is a shame, but the group surely is still one for serious speed and death freaks and not to be missed.

Ali “The Metallian” (Metallian)

Una furia cieca arriva da Cracovia! I Mind Affliction approdano al loro secondo full-length, il qui presente "Into The Void", e lo fanno con una carica distruttiva notevole. I nostri ci propongo un black-death metal che rimembra alcune cose di gruppi come Vader, Belphegor e Behemoth.
La costante di questo album è la velocità: i Nostri non mollano facilmente il piede sull'acceleratore, e le prime due canzoni sono eloquenti in tal senso. "Lucid Void" ed "Enjoy the Violence" sembrano una versione estremizzata degli Slayer, soprattutto per degli stacchi leggermente più rallentati presenti nella seconda, con dei riff davvero simili a quelli che ci proponeva la leggendaria coppia Hanneman-King.
Si potrebbe dire che album del genere sono abbastanza "ordinari", in  quanto non presentano alcun elemento di novità, e si limitano solo ad eseguire alla lettera quello che tanti altri gruppi hanno fatto anni e anni fa. Su questo aspetto non posso dire il contrario, ma è anche vero che quando c'è una base solida a supportare cotanta brutalità, ovvero violenza, tecnica e attitudine, tutto il resto passa in secondo piano. Come dicevo, la band tira avanti come un treno, ma si rivela efficace nei pochi mid tempo messi a disposizione, come in "Sundraft", canzone lenta e malefica che rivela il lato più evocativo e sinistro dei Nostri, e lo stesso discorso si può fare per "Chaos Readings", che sfiora adirittura i terreni del doom nel suo inizio, per poi sfociare in un grezzo black metal. E devo dire che queste sono varianti che contano in un album come questo "Into The Void", in quanto sono manna dal cielo in un marasma di violenza e ferocia che sfiancano l'ascoltatore. Con queste piccole varianti la band sa come far rifiatare chi ascolta, prima di aggredirlo nuovamente.
Si prosegue con "Madness Utopia", altro episodio di sulfureo black-death metal, e dove la solita alternanza growl-scream la fa da padrone, e questi aspetti proseguiranno fino alla fine del disco.
Avrete capito, spero, di che genere di band e prodotto stiamo parlando: riff a cascata, batteria indemoniata, poca melodia ma ben piazzata dove serve e tanta velocità. Se cercate un disco che possa fregiarsi della definizione di black-death metal in toto e niente altro, fatevi avanti, "Into The Void" potrebbe essere il disco per voi.

Sergio "Bickle" Vinci (Heavy Metal Maniac zine)

This is a quite interesting and melodic mix of black metal and death metal, with high doses of modern elements and progressive sections.
Coming from Cracow, Poland, we are talking about highly experienced people in extreme metal music, with musical skills and good roots in both genres. All tracks sound corrosive but fresh and with good influences coming from melodic death metal from mid-90’s in Nordic area. Maybe this band should orientate musically to redefine those old elements and create and own seal, and maybe they should work a bit more to fix some details here and there, like repetitive sections, repetitive guitar riffs, etc. But this album sounds great and has high octane levels of composition. Also, I have to mention the quality of aggressive guitar riffs and the totally professional recording, which will blow your head off. It’s a relatively young band on its second full length album, and I think they’ll show their real potential soon, in a next release. Meanwhile, this is a good example for what is coming up from Poland in modern extreme metal bands, these days. Support the scene!!

Victor Varas (Zombie Ritual Zine)

Mind Affliction from Poland debuted three years back with an above average album entitled ‘Pathetic Humanity’. Now the four death metal maniacs have returned with a new CD that goes by the name ‘Into The Void’. The Ukrainian record label Metal Scrap Records is once more responsible for releasing some great death metal. Do visit their webstore to find out what is going on within the Eastern European scene. You won’t believe your eyes how the underground scene is developing over there!
‘Into The Void’ has become a furious death metal album (with slight black metal influences) that will attract fans of both Deicide and Behemoth (and everything in between). The song writing is technically proficient which leads to good songs (and probably good live shows too). This is an album that catches you instantly and unexpectedly captures your attention. Therefore Mind Affliction and their newest opus ‘Into The Void’ deserve your attention. Go out. Buy. Enjoy. Worship Satan…

Koen B. (Lords Of Metal)

I oto nadeszło Cierpienie Umysłu, Skierowane w Pustkę. Tak to tłumaczmy, skoro metal od zarania traktuje częstokroć o tym, co najmroczniejsze spotkać nam jest dane podczas żywota. Pustka swymi mackami oplata, sięga dalej i dalej... Tako rzecze dwoje wokalistów, drąc się konkretnie przy akompaniamencie deathmetalowej ściany dźwięku. Coś w tym jest, w końcu nie mamy do czynienia z radosnymi pieśniami ku pokrzepieniu serc, czasem należy wyrzucić ze swego wnętrza nadmiar trosk dnia przyszłego, zmierzyć się z demonami, coraz wyraźniej rysującymi krwawym krogulcem na horyzoncie to, co nieuniknione. Nieuniknione, przerażające, niosące przewartościowania, coraz bardziej spychające w objęcia patologii... Ciemność i pustka objęły ziemskie połacie, a otępiały ludzki czerw opadł w bezmocy na kolana. Tak - teksty wyartykułowane w booklecie nie nastrajają do optymizmu, optyka nawet obaczona skrajną aberracją nie przyniesie zakłamującego obrazu, leczącego z lęków i bezbronnie, niczym barany na rzeź - nie powiedzie ludzkiego stada ku pokrzepiającej wizji Edenu dla każdego. Ale, cóż - nie pierwsi to wizjonerzy Apokalipsy, językiem czytelnej przenośni wieszczący schyłek.
Siedem utworów wypełniających ten krążek przez nieomal trzy kwadranse przeprowadza przez mroczne wizje, darowując dźwiękową ekstazę brutalności i wyrafinowanej muzycznej eklektyczności. Nieco zaskakujące porównanie, bo nie jest to krążek łączący stylistyki od kilku już dekad przeklęte przez rzesze wieszczących mniej czy bardziej urojone prawdy, doszukujących się emanacji zła nie w czynach a sztuce, której nie pojmą, nie zrozumieją, nie poznają. Odnajduję tu wiele inspiracji płytami wielkich sceny, ale też i tych zepchniętych przez swe nieprzystające do oczekiwań mas dźwięki, na margines scen. Wiele z tych patentów w innej konfiguracji słyszałem i niejednokrotnie w przyszłości ponownie usłyszę, bo ponownego odkrycia koła oczekiwał by jedynie wyrwany z wielowiekowej katatonii Wieczny Śpiący. Jednakże to właśnie cała gama pomysłów, lejąca się niewyczerpanym strumieniem, inspirowanych dokonaniami tych, co wcześniej wkroczyli na scenę, pomysłowo połączona w jednolitą całość o nazwie "Into the Void", czyni ten krążek, może nie wyjątkowym, lecz na pewno wartym dłuższego trawienia w gardzieli odtwarzacza.
Muza przelewa się gęstymi potokami, racząc twardym, ale i soczystym death metalem, przechodzącym od średnich prędkości do momentami - ultra blastów. Wplecione w to podwójne wokale, klasyczny już – deicidowski patent, sprawdza się od dekad i nadal robi wrażenie, choć nie ma tu tej studziennej maniery Glena Bentona, bo taką diabelską przeponę to posiada jedynie on sam. Nowatorskie spojrzenie na metal, pełne połamanych riffów i naprzemiennego zwalniania i przyspieszania, daje piorunujący efekt, a przecież znajduje się i nieco miejsca na wpadające w psychodelę przesterowane dźwięki, jako w Sundraft, który jako nr 3 programu, po żywiołowych, przepełnionych różnorodnością dwóch kawałkach, jest co najmniej faworytem. Z głośników przestaje ulatywać wrzaskliwy refren Enjoy the violence (hehe, jakieś skojarzenia z DM się pojawiają?), i zaczynamy żeglować w zupełnie inne, niespodziewane rejony. I choć utwór nabiera energii, przechodząc w końcu w miotający blastami death, to skojarzeń z Blindead nie sposób uniknąć. A solo wieńczące utwór jakoby żywcem spłodzone w jednym ze szwedzkich fiordów. Zwolnienie w Chaos Readings tylko zaostrza apetyt, a i ten wyeksponowany, pierdzący bas tylko dodaje smaczku. Przejście ku prędkości właściwej w połowie utworu, to jedynie preludium do kolejnego przejścia w niekoniecznie może ślimacze, lecz powolne, morbidangelowskie pochody. To lubimy najbardziej, tu właśnie ten duch rodem z Covenant, który niemalże się unosi pośród kroczącego, wybijanego stopami motywu. No i oto kolejna perełka - sieka w następującym zaraz po - w Madness Utopia, przekładana zabójczym obijaniem bębnów i niepokój rodzącym zwolnieniem, gdzie ponownie te powolne, stricte sandowalowskie perkusyjne stopy... nooo, kawałek wybitnie zainspirowany etapem z Tuckerem na pokładzie, z niewiadomych do końca powodów, kojarzący mi się z Enshrined by grace, choć ni cholery nie podobny... no ale gadaj z pojawiającymi się znikąd skojarzeniami i wizjami.
Abandoned – siedmiominutowy moloch, emitujący największą dozę niepokoju i czystego lęku. Wpleciona na wstępie i u schyłku, wypływająca gdzieś zza ściany kołysanka, bardzo mrocznie wprowadza nęcąc klimatem z serii gier F.E.A.R. Przez siedem minut tak czy inaczej, egzystujemy w otoczeniu death metalowej machinerii, emitującej falę skomasowanego dźwiękowego sztormu, nie tolerującego na swej drodze jakiegokolwiek oporu. Ale te solosy... tutaj to już po prostu majstersztyk. Ekwilibrystyka gryfu posunięta została do granic możliwości, jako i w kończącym materiał Armin's Hunger, gdzie smutek po prostu zdominował. Smutek, którego można ze spokojem szukać na płytach wielu gotyckich załóg.
I to chyba na tyle. Aż tyle albo tylko tyle. Trzecia odsłona Mind Affliction to porządna death metalowa płyta. Warto ją mieć, i tyle...

GunterPrien (Radio Heretica)

Polish Mind Affliction was formed in 2009, but didn't really get going until the following year, when the line-up was stabilized with a permanent second guitarist. It seems, however, as if the band has returned to the trio format.
The guys now presents their second album, consisting of 42 minutes of death metal with injections of black moods and dark lyrical fiction from Cthulhu's territory.
The trio's death metal, verging on black/death, is often mid tempo, with a hint of progressive architecture. Both the guitarist and the bassist takes care of vocals. One with coarse, but clearly articulate vocals, on the border of growl, and the other with more screaming black vocals, even that one quite comprehensible. The latter becomes a little too high-pitched to emerge as anything other than comical witches shrieks.
The songs ain't quite top notch, on par with classics, as the band has a slightly unfinished touch, but they incorporate good, dark and atmospheric melodies and nice variety. I get some sensations of early incarnations, especially of death metal bands from the early 90s, which later grew renown.
When the band is at its most heavy and slow, emitting grim atmospheric melodies, I even pick up vibes of bands like My Dying Bride and Paradise Lost, just before they ventured of into uncharted gloomy marshlands and formed a new genre.
I am enjoying these seven songs, though I feel that they have something that is not yet fully developed. Into The Void is a fairly good album in itself, but the scent of potential tells me that Mind Affliction can (and hopefully will) evolve themselves, and reach quite a bit further.

Gorger (Gorger's Metal)

3 years after a very good debut album Mind Affliction are following up with a second full-length that advances on the same path as the opener but somehow settles things down and demonstrates the band's potential and maturity. Into the Void is made of 7 tracks totaling over 40 minutes of tight and technical Black Death Metal with a melodic edge all over, an album where the band doesn't explore other territories but decides to deepen their initial way: a brutal, technical, almost mathematic in precision Death Metal with Black Metal influences sprinkled here and there and as said earlier, a very tasty melodic edge that doesn't take away anything from the overall massiveness and brutality of the compositions. I've spinned this for 5 or 6 times and I promise you I'm discovering new thing with each new audition, it grows on me like a wild weed and I'm not sure if it's only my impression but I begin to understand the link between the cover artwork, album title and the music on this album, all of them sugest an abyssal, claustrophobic fall into a dark, unknown pit. A definite success for the Polish band, highly recommended by me.

Adrian (Pest Webzine)

Już myślałem, że krakowski Mind Affliction zakończył działalność, gdy po trzech latach ukazała się ich druga płyta, zatytułowana “Into The Void”. Bardzo byłem ciekaw, w którą stronę rozwinęła się ich muzyka. Pamiętam, że na poprzednim albumie „Pathetic Humanisty” mieszali zdrowo z mariażem death i black metalu dodając do tego sporo technicznych zagrywek i rozczarowany nie jestem. Te trzy lata ciszy wyszły zespołowi na dobre. Muzycy lepiej się ograli, ich umiejętności stoją na wyższym poziomie, a sama muzyka zyskała na spójności. Nie uświadczycie tutaj już rozerwania pomiędzy różnymi wpływami, stylami muzycznymi, dźwięki na „Into The Void” są spójne i płyta dzięki temu wchodzi mi bez popitki.
Rozpoczynający album „Lucid Void” od razu uderza szybkim tempem, przejściami perkusyjnymi i zdrowo połamanym riffem, wiadomo, nie będzie brania jeńców. Po chwili na tle tego huraganu pojawia się oszczędna gitara solowa i otrzymujemy chwilę wytchnienia przed skrystalizowaniem się ścieżki melodyjnej. Nie trwa to długo, zostajemy zaatakowani masą blastów i typowym growlem, riff staje się prostszy, lecz gdy zespół przechodzi w średnie tempo riff zmienia się i nieco komplikuje. Kolejne przyspieszenie i muzyka nabiera nieco melodii, wokal staje się krzykliwy, a czasem przeplata się z growlem. Muzyka powraca do średniego tempa, perkusja zaczyna coraz ciekawiej kombinować, wokale przeplatają się. Pojawia się blackowy skrzek i następuje kolejna zmiana. Mocne taktowanie i ciekawy riff stanowią tło dla melodeklamacji w niskiej tonacji, całość przechodzi w kolejną burzę dźwięków podanych w mega szybkim tempie. Riff upraszcza się, zapętla i znowu pojawia się black metalowy wokal, gitara podnosi tonacje i znowu wracamy do średniego tempa. Takie granie lubię, dzieje się tu dużo, lecz nic nie zaciemnia obrazu muzyki, a technika nie jest brandzlowaniem się przy pornosie. „Enjoy The Violence” czy ten tytuł coś Wam przypomina? Więc nie dajcie się zasugerować. Po pierwszych wolniejszych dźwiękach muzyka przyspiesza zmiatając wszystko na swojej drodze, riff tnie w melodyjny sposób, a wokalista świetnie miesza niższe tonacje z krzykiem. Po chwili otrzymujemy zwolnienie i ciekawie wyeksponowane talerze, riff tnie nieco w slayerowy sposób, pojawia się solówka świetnie wpleciona jako dodatek w melodię, a równy rytm podrywa dupę z krzesła. Nagle riff się zmienia, perkusja też robi się bardziej gęsta, a wokal schodzi w dół do rasowego growlu. Nagłe przyspieszenie wymiata technicznym riffem, który świetnie pasuje tutaj, a w ten techniczny death metal, na zasadzie kontrastu wbija się black metalowy wokal. Następuje kolejna zmiana riffu i wracamy już w całkiem death metalowe rejony podane w szybkim tempie z krzykliwym wokalem, który prowadzi dialog z tym „czarnym”. Natomiast „Sundraft” rozpoczyna się piękną pracą basu i pasażami gitary pojawiającymi się gdzieś w tle, do tego krótkie i ciekawie zaaranżowane uderzenia w perkusję i wchodzimy w totalnie death/ domowe uderzenie. Mind Affliction pokazuje, że ciężar doom metalu również nie jest im obcy. Ciekawy riff, piękna praca stóp i niski krzykliwy wokal idealnie ze sobą współpracują. W takiej konwencji zespół ma szanse zaprezentować się z nieco innej strony dodając gitarowe smaczki w tle, a co dziwne ten utwór świetnie wplata się w album i wbrew pozorom nie odstaje od reszty, gdzie przeważają szybkie kompozycje. Muzyka zwalnia jeszcze bardziej na moment i tu wokalista pokazuje klasę. Przechodzi od niskiego nieco krzykliwego wokalu po szept i blackowe darcie mordy, a całość idealnie dopasowana jest do dźwięków instrumentów. Nagle muzyka zaskakująco przyspiesza, znowu otrzymujemy grad blastów i ciekawy riff, tonacja zmienia się, by powrócić do pierwotnej. Tempo po chwili ulega zmianie, wchodzi w średnie rejony, riff co jakiś czas jest wzbogacany dodatkowymi dźwiękami, a melodia na długo zapada w ucho. Pojawia się bardzo rytmiczny fragment, przerywany chwilowymi przyspieszeniami, riff brzmi ciekawie, a zmiany wokali już przestały być czymś dziwnym, a mimo to potrafią czasem zaskoczyć, tak jak perkusja połamanymi rytmami. Na koniec pojawia się jeszcze melodyjna i wolna solówka, która w ciekawy sposób przyspiesza pod koniec. „Chaos Reading” rozpoczynają pojedyncze dźwięki gitary, wprowadzające dość kosmiczny i wyciszający nastrój, dołącza do niej druga gitara grająca gdzieś w tle, by po chwili całe instrumentarium pokazało swoje oblicze. Wolne tempo nie trwa długo. Po kilku taktach muzyka przyspiesza, riff ciekawie brzmi i pojawia się miła dla ucha solówka, która ucina się jakby za szybko, pozostawiając po sobie niedopowiedziane dźwięki. Riff zmienia się, nie jest prosty, lecz bardzo melodyjny, wysunięty na pierwszy plan, wiec można nie zwrócić uwagi na ciekawie i rytmicznie pracującą sekcję. Jest w tym utworze coś ze starego szwedzkiego melodyjnego death metalu. Dźwięki przyspieszają na moment by zwolnić i zachwycać ciekawymi aranżami średnich temp. „Madness Utopia” od razu przechodzi do konkretów. Szybkie tempo, blasty i świetny nietypowy riff, do tego dialog krzyku i blacku na wokalu, lecz wszystko nagle zamiera, riff zmienia się, jest wolniej odegrany. Szybkie stopy i wolna praca reszty perkusji, zostają przerwane genialną melodią. To jest właśnie to co zawsze ceniłem w melodyjnym death metalu, oczywiście w tym old schoolowym a nie we współczesnych melodyjkach dla przedszkolaków. Muzyka przyspiesza, nic nie tracąc na melodyjności, wokalista blackowe wyziewy wyciąga prawie w krzyk, Nagle całość przechodzi w szybkie tempa, tu już wokale się mieszają. Riff staje się techniczny, tonacja lekko się wznosi, druga gitara wtóruje pojedynczymi uderzeniami w struny. Riff ponownie się zmienia, jest szybki i melodyjny, lecz to już inna melodia, brutalności całości dodaje szybka praca perkusji. „Abandoned” rozpoczyna się w iście progresywnym stylu. Wycofane dźwięki gitary, gdzieś w tle jakieś głosy kobiety i nagle mocne uderzenie perkusji idealnie wpasowuje się w ten klimat, wolne tempo nieco przyspiesza. Zmienia się riff, gitara szybko piórkuje przez chwilę i świetnie to brzmi. Wokalista zapodaje growlem i muzyka przyspiesza nic nie tracąc na melodyjności. Tempo nabiera nieco skoczności i nagle riff się zmienia, zaskakuje prostotą, a gitara solowa przejmuje jego rolę tworząc własna melodię wysuwającą się na pierwszy plan. Dźwięki powracają do znanych nam już motywów zwolnienia, a później skoczniejszych i melodyjnych fragmentów. Nagle muzyka zamiera i słychać ciekawą pracę basu, dołącza do niego gitara, później druga i przypominają mi się greckie zespoły z początku lat 90tych, które świetnie poruszały się w takich klimatach, lecz Mind Affliction niczego również nie brakuje, wręcz przeciwnie zachwyca mnie taki mariaż różnych styli i gatunków, szczególnie, że jest świetnie przygotowany aranżacyjnie i żaden dźwięk nie razi, a jedynie czasem zaskakuje. „Armin’s Hunger” to już ostatni kompozycja na tym albumie. Kilka przejść, wolno zagrany riff i przechodzimy do sedna, czyli kolejnej lawiny dźwięków w stylu Krakowian. Szybkie tempo i nagle pojawia się ostry, połamany, techniczny riff. Bas pięknie pulsuje w tle, a perkusja idealnie podkreśla chory klimat tych dźwięków. Tu naprawdę słychać na co stać chłopaków, to jakby spuścić pitbulla z łańcucha. Ostro, brutalnie i choro, nagle kolejnym zaskoczeniem są wstawki gitarowe, pełne melodii, które gdy się pojawiają muzyka na moment nieco zwalnia. Tempo znowu zmienia się na nieco wolniejsze, riff wypływa na pierwszy plan i powracamy w pokręcone i zeschizowane riffy podane w szybkim tempie. To prawdziwy kop w pysk, który doskonale pokazuje jak różnorodne gusta muzyczne scalają się w Mind Affliction, a przy okazji drugiego długograja, nagle wszystko zyskało nowy wymiar, tą łatwość i płynność przechodzenia między inspiracjami. W końcu nic w ich muzyce nie razi, wręcz przeciwnie świetnie ze sobą współgra. Na koniec jeszcze zwolnienie, z piękną solówką, która momentami ucieka od linii melodyjnej łącząc w sobie zarówno melodię jak i chore i połamane patenty.
Zdecydowanie nie zawiodłem się na „Into The Void” i tak sobie myślę, że na naszym rodzimym podwórku zespół stał się charakterystyczny, znalazł swój styl, który łączy ze sobą tak dużo różnorodnych wpływów, że ciężko na dzień dzisiejszy pomylić ich muzykę z jakimś innym zespołem. Co więcej w końcu Mind Affliction dojrzeli jako muzycy, bo technika, to nie wszystko, trzeba jeszcze ją umieć wykorzystać bez szkody dla muzyki i myślę, że Krakowianom udało się to wyśmienicie, a co ciekawe ich muzyka nic nie straciła przy tym na brutalności. Czytając moje wypociny można by wysnuć wniosek, że to jakieś melodyjne granie, bo w sumie tak jest, lecz przede wszystkim z muzyki zawartej na „Into The Void” przebija brutalność, bo chłopaki, nie zapomnieli, że metal to bunt, a nie jakieś słodkie pitolenie dla panienek. No i tymi słowami kończę i wracam do kolejnego odsłuchu „Into The Void”.

Przem "Possessed" (MetalRuleZ)

I really don’t wanna know what afflicts my mind. I might not like I’ll see. But that apart I get prog feelings from this band based on the name. Like Fates Warning/Dream Theater in a brutal crash. I could be totally wrong and this could end up a full on death metal blast fest. And I was totally wrong. THIS IS a total black/death metal fest. This is another Polish outfit that yet again prove that this is a country full of really talented black/death metal acts. This is as technical as you might expect from a polish extreme metal band yet you’re never lost in an overly technical wizardry that could easily be the case. Another cool Polish metal release.

Anders Ekdahl (Battle Helm)

brutal assault en
facebook vk trip en ticket en



total metal records logo

another side records logo


total metal pr agency logo

total metal distribution logo