Deathember Flower are a band from Ukraine that plays a mixture of melodic death metal and thrash and this is a review of their 2013 album "Architect" which was released by Metal Scrap Records.
Drums range from slow, mid paced to fast drumming with some blast beats being utilized at times, while the bass playing has a very strong and powerful sound with heavy riffing that dominates throughout the recording.
Rhythm guitars range from slow, mid paced to fast riffs that combine melodic death metal with thrash to create a sound of their own along with some more modern metal elements being thrown into the riffing at times in addition there is a brief use of soft and clean playing being utilized on the last song which adds more prog elements to the recording, while the lead guitars are very melodic sounding death metal guitar solos and leads that also utilize some prog elements.
Vocals are mostly high pitched melodic death metal screams with some whispers being utilized at times as well as some clean singing female vocals in addition there is a brief use of deep growls, while the lyrics cover philosophical and everyday themes, as for the production it has a very strong, powerful, heavy and professional sound where you can hear all of the musical instruments that are present on this recording.
I my opinion Deathember Flower are a very great sounding hybrid of melodic death metal and thrash and if you are a fan of this musical genre, you should check out this band. RECOMMENDED TRACKS INCLUDE "My True Face" "Chaos Theory" "See No Future" and "The End Of Everything". RECOMMENDED BUY.

OccultBlackMetal (Variety Of Death Zine)

This gotta be one of the better band names that I’ve come upon in a very long time. The band must have thought long and hard to come up with the name. Not only does it look cool but it also kinda hints at what to expect from this musically. I’m not gonna say that every female growler sounds like Angela Gossow because that is not true but I do get an Arch Enemy feel from this band’s music. Perhaps not by fave band of all time I can still enjoy an Arch Enemy album to its fullest. This is death metal in that same kind of mid tempo section. Not fast and brutal like Incantation or melodic like In Flames but somewhere in between. If you have no problem with the tempo then this will most likely appeal to you, like it does to me. There is a charm to this album that is hard to resist. Another fine example of the Metalscrap catalogue.

Anders Ekdahl (Battle Helm Magazine)

Well, well, well. Arch Enemy and Izegrim got some competition. Deathember Flower is a death metal band fronted by a lady. Whether or not it is truly competition can be read further on. The band hails from Ukraine, was formed in 2007 and celebrates its official debut with this album. There is said to be another single released in 2012, carrying the name 'Insidious', but that never reached me. But it did bring them a signed album release with Metal Scrap Records. Should the name pop up vague recollections, you might get that from the bands December Flower or Deathember. That's enough background information for now.
I promised to unveil to what extent you could consider this a serious competition for the aforementioned bands, but to go short: it isn't. Singer Christina (sometimes named Kristina) does a fine job as a grunter, but not much more than that. She also whispers and sings clean more and more as the album advances, but that is not a big contribution to the experience either. The music is not bad at all, mostly melodic death metal in mid-tempo, with a modest sound, but the guitarists don't come near the level of those I compared them with. Besides, I incidentally opened up the booklet right at the point where I saw a textual flaw (you look intently in my eyes), which turned out to be an incident by the way. Nut still, a first impression The band clearly has a love for thrash from the Sadus days and puts down a fine piece of listening entertainment, but it is not very special. Not a single moment.

68/100
Ramon (Lords Of Metal)

Megint egy lemez, ami esetleg csak az underground disztrók kínálatában lesz elérhető itthon… Az ukrán Deathember Flower nevű osztag 2007 decemberében alakult a The Other Side nevű gothic banda romjain. A kezdeti időkben is születtek dalaik, demóik is, de a banda a mai formáját mind zenei értelemben, mind humán erőforrás tekintetében a tavalyi év folyamán nyerte el: bőgőst, dobost és gitárost is váltott a csapat. A vérfrissítéssel beindultak a kreatív folyamatok, és az év végéig elkészült a banda bemutatkozó albuma, amelyet az ukrán Metal Scrap Records jelentetett meg a tavasz elején. Az anyagból thrash/groove és death alapú korszerű muzsika szól, amely inkább az összetett dalszerkezetek, mint a klasszikus, míves dallamosság felől próbálja becserkészni a hallgatót, igaz, a James Murphy stílusában játszó Andrey Zibarev szólói kellőképp bővelkednek a hátborzogató melódiákban. A dalokat helyenként progosan törött, helyenként pedig szinte mechanikus tempók, modern, komplex riffek és roppant intelligens szólómunka határozza meg, az egész olyan, mintha John Petrucci és Chuck Schuldiner közösen írta volna őket mondjuk a Chimaira számára, amelynek élére Mark helyett női vokalistát állítottak. A csinos Kristina mondjuk inkább adottság, mint tehetség – legalábbis a hangszeresek által végzett munka mellett mértéktartónak tűnik a teljesítménye – amit viszont tud, azt stabilan nyújtani tudja. Ha valaki tudja értékelni a nem konvencionális formákra épülő, de vitathatatlan zeneiséggel bíró extrém prog muzsikát (tévedés, ez nem a djent definíciója!), akkor ezt a lemezt is értené. Engem mondjuk kicsit zavar az egydimenziós ének, de a teljes produkció még épp megbírja.

8/10
Hammerworld Magazine #256

Moda na zespoły laskami na wokalu jakoś przeminęła, wciąż jednak kobieta za mikrofonem to częsty obrazek na scenie nie tylko metalowej, ale także i hardcore. Deathember Flower (czyżby nawiązanie do kawałka "December Flower" In Flames? - nie zdziwiłbym się, gdyby tak właśnie było) pochodzą z Ukrainy i grają bardzo przyjemny i wesołkowaty melodic death metal. "Architect" to ich pierwszy longplay lecz trzeba przyznać, że to całkiem udany materiał. Owszem, niektóre motywy wyświechtane i ograne przez tysiąc innych im podobnym kapel, ale zespół wie jak stworzyć dobre i przebojowe numery o czym możemy przekonać się już w rozpoczynającym album "My True Face". Klimaty rodem z naszego Totem, jednak wokal niemalże identyczny co Marty Meger z Enter Chaos, Immemorial. Jednak natym nie koniec. Do charakterystycznego kobiecego charkotu dochodzą też inny elementy, takie jak melodeklamacje, szepty - widać, że Christina ma tendencje do eksperymentowania ze swoim głosem. Zresztą, nie trzeba długo czekać na potwierdzenie tych słów - trójczeka na płycie, czyli "Insidious" udowadnia, że pani wokalistka ma skłonności także do heavy metalowego wrzasku (a la Kimberly Goss z Sinergy), a także do typowego czystego śpiewu! Niesamowite, że cała ta gama pochodzi z jednego gardła. Istny skarb. Pozostali instrumentaliści starają się tworzyć utwory dość barwnie zaaranżowane i faktycznie, w każdym kawałku dużo się dzieje. Nie da się jednak ukryć, że w środku płyty ciśnienie trochę siada i robi się dość przewidywalnie. Nic jednak nie szkodzi, "Architect" wcale nie aspiruje do miana płyty wybitnej czy przełomowej - po prostu czwórka Ukraińców nagrała wszystko najlepiej jak potrafiła i to słychać. Nikt tutaj fuszerki nie odstawił, solóweczki są zwyczajnie palce lizać, tradycyjnie dostajemy też całą masę różnorakich riffów, czasem człowiek usłyszy kilka fajnych technicznych rozwiązań, ale ostatecznie szału nie ma. Ostatnio z tego gatunku ruszył mnie chyba The Forsaken, którzy nagrali album-kopalnię wystrzałowych riffów i solówek, dalej długo, długo nic. Wobec tego pozostaje czekać chyba na nowy Gardenian - po reaktywacji może stworzą coś olśniewającego i przypomną tym wszystkim młodziakom, kto rządzi. A tym czasem powoli żegnamy się z Deathember Flower - zespołem w zupełności poprawnym, choć w żadnym wypadku wybitnym. Więcej takich kawałków jak "My True Face" czy ostatni "A New Era" i będzie ok. Nie wiem jak Wy zareagujecie na eksperymenty wokalne Kryśki, ale mnie one zupełnie nie przeszkadzają, także nic tylko szlifować warsztat i rozwijać się w tym kierunku, a na następnym krążku będzie już pozamiatane. Całkiem ok nutka ale niestety tak trwała jak wakacyjne zauroczenie. Po kilku przesłuchaniach mogę powiedzieć tylko: było - minęło. Lecim dalej :)

6.6/10
kaReL (the Nocturnal Battle of Chariots)

Life is strange, and humans are stranger. But sometimes the strangest thing of all is what humans perceive as being good, even great, music. A recent encounter I’ve had which exemplifies this human oddness is a guy I met perchance at a Prescott Valley gas station, when he caught me checking out his mud flaps. To my dismay, he started talking to me because I was wearing an Iron Maiden shirt and he was listening to some sort of melodic death metal while pumping unleaded plus into his Nissan. There’s no real connection between Iron Maiden and Deathember Flower, but he seemed to think so. At least it resulted in an amusing interview with the self-proclaimed biggest Deathember Flower fan ever. Enjoy.

Sly: What’s your name?
Fan: D-Trick.

Sly: D-Trick?
D-Trick: Well, my real name is Dean Theodore Dennis, but my bros call me D-Trick.

Sly: Right, I’ll call you D. By the way, that’s a nice Metal Mulisha tattoo you’ve got on your forearm.
D-Trick: Thanks, bro. It’s my fave clothing brand. My boy Tommi did it for me in his living room. He’s got a sweet set-up if you ever need a hook-up I’ll text him your info.

Sly: Uh, thanks. So, D, we’re here to discuss a band that you really seem to like. Can you tell me a bit about it and why you like it?
D-Trick: Dude yeah, they’re called Deathember Flower. They’re like, from Russia, I think. (Interviewer’s note: They’re from Ukraine.) I don’t just like them; I’m like their biggest fan ever!

Sly: Tell me a bit about December Flower’s sound.
D-Trick: Deathember Flower.

Sly: Yeah, December Flower.
D-Trick: Whatev. They’re like a death metal band that sounds like metalcore. It’s like a cross between the Black Dahlia Murder and The Dillinger Escape Plan with a hot-ass chick on vocals. This chick is all over the place, dude; she growls, sings, whispers, and does these really sick tough-guy vocals, kinda like Hatebreed.

Sly: What’s your favourite track from their debut album, “Architect”?
D-Trick: “Architect”, dude! It starts off all crazy-like and technical and shit. You know that really old band, Death?

Sly: Um, yes…
D-Trick: I don’t know all their stuff that well, but I saw some of their “Sounds of deliverance” album on YouTube and that was some wild shit, man. (I think he means “The sound of perseverance”) Do you know Decrepit Birth?

Sly: Yes. Do you?
D-Trick: Yeah, they kinda suck. Well, their vocals do. But if you take Decrepit Birth and Death and replace the lame vocals with a sweet-ass chick screaming, let it build up till you can’t take it, and BOOM! Smooth female vocals kick in and save the day.

Sly: Hmm, I’m sure the clean, melodic girly vocals really take it up a notch, huh?
D-Trick: Aw, yeah, she’s my babe. Those Russian women are hot. The song “Insidious” is pretty sweet. My fave is the crazy-ass breakdowns when me and my bros thug it out in the mosh pit!

Sly: (Note to self: “Thug it out”?)
D-Trick: But it’s cool ‘cause it has the slow, soft parts that my girlfriend, Amber, loves. When she feels like a bad girl, she likes to put it on while we make out.

Sly: Wow. That’s… cool. Is there anything else you’d like to say about December Flower?
D-Trick: Deathember Flower. I like that the sound is really crisp and clean on my iPhone and not all crappy sounding like it’s a fuckin’ CD or something.

Sly: Yeah, that MP3 sound; can’t beat it with a stick. How did you discover this band, D?
D-Trick: My bro Danilo found them on this webzine called Terroraiser.

Sly: You mean Terrorizer.
D-Trick: Naw man, I think it’s Terroraiser.

Sly: Those Eastern Europeans and their originality. Well, thanks for talking to me, D. It has been interesting.
D-Trick: Cool, dude. Let me know about that tattoo business; I’m sure Tommi will give you a break ‘cause you know me and you’re a chick and stuff. Peace out.

Sly (Global Domination)

Melodyjny death metal czy deathcore są dla mnie tak obcymi gatunkami, jak dla pewnego ojca dyrektora życie w ascezie i umartwianie się! Jednak czasami sięgam po dokonania zespołów grających taki noizze. Zdecydowanie najbardziej lubię międzynarodową ekipę Arch Enemy. Za co? Odpowiedź jest chyba prosta za świetne partie wokalne Angie oraz smakowite, wypasione riffy Amotta.
Zastanawiacie się zapewne dlaczego przywołuje w recenzji Deathember Flower line up i muzykę Arch Enemy? Powód jest bardzo prosty, debiutancki album Deathember Flower zatytułowany „Architect” jest w moim przekonaniu takim muzycznym hołdem złożonym wszystkim kapelom z Skandynawii grającym melodyjny death metal, a w szczególności chyba właśnie ekipie Angie oraz Michaela.
Na „Architect” usłyszymy dziewięć kompozycji, dość przyzwoicie zrealizowanych i nagranych okraszonych bardzo ciekawymi żeńskimi wokalizami. Właśnie w nich oraz ogólnej melodyjności a także odpowiedniemu zbalansowaniu aranżacyjnemu tego materiału dopatrywałby się sporej ilości konotacji z twórcami takich krążków jak „Anthems of Rebelion” czy „Khaos Legions”.
Jak patrzę na zdjęcie twórców „Architect” to po raz kolejny utwierdzam się w przekonaniu, że na Wschodzie do spraw estetyki oraz wyglądu podchodzi się z lekkim opóźnieniem w porównaniu do reszty Europy ( choć gdybyśmy mieli ocenić wygląd szarego niemieckiego śierściucha z sierściuchem z byłego sojuza to i tak zawsze spadkobierca ZSRR wyglądać będzie bardziej ludzko i cywilizowanie, no może jedynie koszulkę będzie miał mniej trendy ). Jednak na szczęście look i image w muzyce nie jest najważniejszy.
Deathember Flower jak nieopierzonych i wciąż poszukujących debiutantów przystało nagrało krążek, którego w żadnym stopniu nie powinni się wstydzić. Powodów ku temu jest kilka. Brzmi on jak na Ukrainę bardzo ale to bardzo dobrze. Produkcja, miks czy mastering jak na robione w anonimowym dla większości siedzących w tym biznesie studio są poprawne. Muzyka z każdym dźwiękiem prze ostro do przodu, nie zamula i nie otumania słuchacza. Zaskakująco dobrze wchodzi a jak wspomniałem wcześniej, różne wokalizy Christiny poczynając na growlingu, poprzez czysty śpiew a kończąc na klimatycznej szeptaninie są największym atutem tego wydawnictwa. Gitary nie mniej. Ich praca jest przedniej próby. Andrey oraz Valenty pokazują, że obsługa tego instrumentu nie jest im obca. Czasami spod ich palców wychodzą takie solówki czy też riffy, że nie jeden starszy, bardziej doświadczony gitarzysta posłuchałby ich z przyjemnością.
Liczę na to, że „Architect” pozwoli temu zespołowi Ukrainy zaistnieć na scenie i na tyle ustabilizować pozycję, że w spokoju za jakiś czas zaczną oni brać się za tworzenie materiału na nową płytę. Chciałbym, też aby wykazali się oni podczas jej komponowania większą oryginalnością i stworzyli więcej kompozycji opartych na ich własnych pomysłach a nie tylko powielali czy tez naśladowali styl innych wykonawców. Po tym co usłyszałem, na tym krążku mam pełną świadomość, że Deathember Flower stać na granie oryginalnej muzy.

4/5
RAFAŁ WRÓBLEWSKI (Psycho Magazine)

Metal Scrap released some very interesting titles lately and Deathember Flower qualifies for this label, too. The band was founded in 2007 from the ashes of a Gothic Metal band and maybe that's why they decided to keep their music still melodic and as approachable as possible. This is their debut album and I would say it's a combination of Swedish Melodic Death Metal with Technical Death Metal a la Death, structured and delivered with a lot of good taste making it catchy and highly enjoyable for fans of both above-mentioned types of Death Metal. The band is fronted by a lady who takes care of vocals and she does a tremendous job on screams, growls and clean vocals at the same time. The other band members are highly skilled and they prove that on Architect, so what else can I say, I have enjoyed it a lot and hope you will, too.

9.5/10
Adrian (Pest Webzine)

rlyeh 11Czy to słów „Death Metal” pasują takie przymiotniki, jak „melodyjny”, „techniczny”? Pytanie retoryczne w pewnym sensie. No właśnie. DF porusza się w takich klimatach. Muzyka jaką tu słyszymy jest bardzo oczywista, w zasadzie można by powiedzieć, że po przesłuchaniu jednego kawałka znamy już całość „Architect” i dalsze słuchanie jest już tylko kwestią odpowiedniego zagospodarowania czasu. Nie pomagają czyste, kobiece wokalizy, czy równie kobiecy growl. Najwyraźniej brakuje pomysłów. Mamy za to zapatrzenie w schyłkowe produkcje DEATH (skądinąd brawa za znakomite solówki się gitarzystom należą) oraz namiastkę atmosfery, której tak naprawdę nie udało się na tej płycie zbudować. No i w tym miejscu taka dygresja. DEATHEMBER FLOWER zwyczajnie jeszcze nie dojrzeli do wydania swojego debiutu- nawet pomimo faktu, że mają ku temu wszelkie atrybuty: świetne umiejętności, porządne studio, zabrakło jednak chyba wyczucia. Muza zawarta na tym krążku jest za mało brutalna jak na Death Metal i zbyt agresywna, jak na melodyjne granie w takich klimatach. Pamiętajmy jednak, że mamy tu do czynienia z debiutem i niech to będzie okoliczność łagodząca.

6/10
R'Lyeh #11

 

Przykład DEATHEMBER FLOWER pokazuje, że oprócz pomysłu na muzykę liczy się przede wszystkim umiejętność przekonania do swojej wizji słuchaczy. Ekipa z ukraińskiego Zaporoża para się melodyjnym death metalem i o ile zwykle takie dźwięki wywołują u mnie chęć szybkiego posłuchania czegokolwiek innego, to zawartość „Architect” skutecznie przykuła moją uwagę. Chłopaki (oraz growlująca dziewoja – takie połączenie się ostatnio jakoś modne zrobiło) bitwę o moją uwagę wygrywają swoją bezpretensjonalnością. W tej stylistyce trudno zaproponować coś nowego, wiec doceniam, że DEATHEMBER FLOWER nawet nie próbują, zamiast tego grając to, co lubią i potrafią. Dla ogólnej orientacji napisze, że „Architect” brzmi trochę jak skrzyżowanie wczesnego ELYSIUM i DEMISE (tych polskich), ale ja tamte kapele lubię, wiec to akurat dobrze. Na szczęście melodyjność płyty nie oznacza nadmiernego rozmiękczenia przekazu: brak klawiszy, zróżnicowane tempa oraz wyeksponowanie gitar (oprócz epatowania melodią gitarzyści potrafią też zarzucić od czasu do czasu bardziej agresywnym riffem) robią swoje. Nie przeszkadzają nawet te fragmenty, gdzie Kristina Makovskaya porzuca growling na korzyść śpiewania – choć nie przeszkadzają głównie dlatego, że jest tego niedużo, ale plus za próbę urozmaicenia materiału się należy. Główną zaletą „Architect” pozostaje swoboda i bezpośredniość bijąca z tych piosenek – kolejne utwory gnają równo do przodu i choć nie jest to muzyka, która na dłużej zakotwiczy się wam w głowie, to jednak da się lubić. Co ważne, DEATHEMBER FLOWER w żadnym momencie nie przekracza cienkiej granicy oddzielającej muzykę od ataku na dobry smak i poczucie gustu słuchacza. Podsumowując, jeśli lubicie melodyjny death metal, to warto dać DEATHEMBER FLOWER szansę, jeśli zaś nie lubicie, to i tak jest możliwe, że „Architect” dostarczy wam nieco niezobowiązującej rozrywki. Sprawdźcie sami.

4/6
Michał Pawełczyk (Atmospheric Magazine)

object1205369700

total metal records logo

another side records logo

PNGLogo1

total metal pr agency logo

total metal distribution logo